Vuela porque la tierra,

                                        ya no tiene Flores.

                          Porque no encuentra el espejo de su vida...

                             Vuela porque siente marchita su alma

                                       (más de lo mismo)

                      El olvido se hace cómplice de su mal nacer,

                               ya no hay más que hacer,

                        el Dolor una vez más se mofo de ella...

Felicidad entrecortada

Perdidas sin encuentros.

Añora, tal vez como lo único deseado

                     no más sueños en su pasar de Penas...

                             Va tras paraísos fantasedos

                       que arrastran su realidad fatigada.

             Riachuelos limpiando suavemente su hastío... 

        Me cuenta que vuela por no haber encontrado,
                            ni lo propio , ni lo ajeno,

         Por todas las Golondrinas que no se hicieron ver.

                       Piensa en ese amor ajado

                         que sin Piedad le quito
                                      TODO

                Mientras ella LO AMO ENTERO...

                         
        (Poema ¨VUELA¨, Autoría, Lorena Riosec Palacios)
7420

Cargando comentarios...